นิยายสั้น เรื่อง เธอคือดวงใจ…แม่

นิยายสั้น ชีวิตของคนคนหนึ่งได้มีการปรับเปลี่ยนและให้เหตุผล

เขาได้เปลี่ยนความคิดและมองโลกในแง่ดี
เขาเชื่อว่ามันต้องมีสักสิ่งที่ทำให้เขาได้รู้ว่าเขาควรจะทำเพื่อใคร
เขาชื่อว่า กวี เป็นเด็กหมุ่นอายุ 19 ปี อาศัยอยู่กับมารดาและน้องๆของเขา
กวีเป็นเด็กที่ต้องรับพาละที่จะต้องเป็นคนหาเงินส่งเสียน้องเรียน และให้แม่ใช้
กวีต้องทำงานเหนื่อยมาก เป็นงานบริษัท ใหญ่มากแต่ถ้าว่ากวีได้เป็นแค่ลูกจ้างที่ค่อยต้อนรับ
แขกเท่านั้น เงินเดือนก็ประมาณ 7,000 กว่าๆ แต่สิ่งที่เขายืนยัดอยู่ได้ก็คือครอบครัวของเขา
เขาเป็นคนรักพี่น้องมากและรักแม่มาก จนวันหนึ่งสิ่งที่เขาไม่อยากให้เกิดขึ้นมันก็เกิดขึ้น
เมื่อโรคร้ายที่เขาชอบศึกษาคือโรคมะเร็ง ได้เกิดขึ้นกับแม่ของเขา ซึ่งโรคนี้ต้องใช้เงิน

รักษามาก เขาก็ได้แต่เพียงภาวนา ขอให้ ปฎิหาร มีจริง แต่เขาก็ไม่ได้คิดว่าจะต้องรอปฎิหารหรอกนะ
เขาได้หางานพิเศษทำ คือเสิฟร้านอาหารต่างๆ เป็นงานกลางคืนหรืองานพาสทาม ทำอยู่อย่างงั้นเพื่อมารดาของเขา
แต่สิ่งที่พิเศษที่สุดคือแววตาของเขาbeautiful สวยมาก และความเข้มเเข็งในตัวเขาที่ไม่ย่อท้อต่อปัญหา
จึงทำให้ปฎิหารได้เกิดขึ้น เมื่อมีผู้บริหารคนหนึ่ง ซึ่งเป็นคนที่รวยมาก และเขาได้เห็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่จากเด็กหมุ่นคนหนึ่ง
นายหน้าใหญ่เขามีชื่อ เฮียเม็ง จึงได้บอกคนสืบประวัติของเด็กหนุ่มกวี ว่าเขาเป็นใครมาจากไหน
และเมื่อทราบว่าเด็กคนนี้มีความมุ่งมานะขยันอดทนและกตัญญูต่อมารดาเป็นอย่างมาก

เฮียเม็งได้สืบมาว่าเเม่ของเขาได้เป็นโรคมะเร็ง จึงได้ไปขอร้องให้เด็กคนนี้มาทำงานกับเขาซึ่งได้ค่าเยอะ
กวีตอบรับทำงานให้นายเฮียเม็ง ซึ่งเป็นงานเกี่ยวกับการพาลูกค้าไปดูของและแนะนำ คืองานดูเครื่องเพชร
พอหลังจากทำงานได้ 2 สัปดาห์ เฮียเม็งเห็นว่ากวีเป็นคนซื่อสัตย์ จึงทามว่าเขามีปัญหาเรื่องอะไรหรือเปล่า
กวีได้เล่าเรื่องที่มีปัญหาของเขาเรื่องแม่ให้เฮียเม็งฟัง เนื่องจากเฮียเม็งเป็นคนใจดี เลยบอกกับกวีว่า

ไม่เป็นไรเดียวเฮียช่วยแม่รื้อเอ็ง เท่าไรเฮียไม่ว่าของให้เอ็งบอกมาจะรักษาแม่เอ็งจนกว่าจะหาย
ในที่สุดโชคก็เขาข้างเมื่อเขาได้ยินคำนั้นจากปากของนาย ด้วยความดีใจ เขาเลยพุดขึ้นว่า ขอบพระคุณครับเฮีย
ที่ช่วยผมผมจะไม่ลืมบุญคุณเลยผมจะทำงานให้เฮียเป็นค่าตอบแทนที่เฮียช่วยแม่ผม ขอบคุณครับ
ไม่เป็นไรเฮียดีใจสะอีกที่แม่ของรื้อจะอยู่กับรื้อไปนานๆ แล้วหลังต่อจากนั้นเขได้กลับไปที่บ้านได้บอกกับแม่
ของเขาว่า แม่ครับเฮียจะช่วยแม่ในการรักษาโรคของแม่ครับ แม่ของกวีพูดขึ้นว่า ขอบพระคุณเฮียด้วยนะ
แต่แม่คงไม่อยากรบกวนเฮียเขาหรอกลูก กวีได้พูดขึ้นทำไมละครับแม่ แม่พูดขึ้น แค่นี้แม่ก้แกร็งใจเขาจะแย่แล้วลูก

กวีพูดไม่นะแม่ แม่ต้องรักษาไม่งั้นแม่ก็ตายสิครับ แม่พูดขึ้น ชีวิตของเรานั้นไม่ยั่งยืนไม่รู้จะตายวันจะตายพรุ่งเมื่อไร
แต่เราควรทำดีไว้เพื่อเป็นอานิสงฆ์ของบุญไว้ใช้ในชาติหน้านะลูก ถึงแม้แม่จะตายแม่ก็จะค่อยเฝ้าดูลูกอยู่ห่างๆ
ค่อยปกป้องลูกอยู่เสมอ กวีพูดขึ้นว่าแม่ครับแม่รักษาเถอะครับ แม่รุ้ไหมว่าแม่เป็นที่พึ่งของผมและของน้องๆ
เพราะฉนั้นแม่รักษาให้หายส่วนเรื่องเงินผมบอกกับเฮียแล้วผมจะทำงานให้เฮียเพื่อตอบแทนที่ท่านช่วยแม่
ฉนั้นแม่รักษาเถอะครับเพราะแม่คือ (ดวงใจของผม) ที่ทำให้ผมมีวันนี้ เมื่อแม่ได้ยินดังนั้นแม่ถึงกับน้ำตาหลั่งไหล
แม่ได้แต่ยิ้มให้ลูกแล้วเธอก็พูดขึ้นมาว่า ก็ได้จ๊ะแม่จะรักษาตัว เมื่อกวีได้ยินเขาได้แต่ดีใจและโอบกอดแม่เบาๆ
หลังจากที่แม่ของเขารักษาตัวจนหายแล้ว หลายปีผ่านมา ทุกอย่างก็ดีขึ้น เมื่อน้องๆที่เขารักได้เรียนจบแล้วแม่ก็สบายดีขึ้น
ทำให้กวีได้รู้ว่าความซื่อสัตย์อดทนขยันและกตัญญู ที่ทำให้เขา ได้มี (เธอคือดวงใจ) ก็คือ คำว่า (แม่)

 

ขอขอบคุณแหล่งที่มา  www.facebook.com